Gewoon volk eerst : Waarom populistisch en gemeen geen scheldwoorden zijn - Abicht, Ludo, 1936- (Antwerpen : Houtekiet, 2012)
Gewoon volk eerst gaat uit van een dubbele verwondering: ondanks de lessen van de vorige eeuw zijn we er nog altijd niet in geslaagd een duurzame democratische samenleving te realiseren, ten tweede, desondanks hebben we de hoop op een leven van vrijheid, gelijkheid en broederlijkheid niet opgegeven. Vanaf het begin van de mensheid ontstond een onderscheid tussen een elite en de rest van het volk. Soms noemde de leidende groep zich ‘de besten’, soms beweerde ze de afgezanten te zijn van God, soms stelde ze zich op als ware vrienden van het volk en soms sloegen ze hard terug tegen wie aan hun privileges durfde te morrelen. In dit essay worden de diverse, soms ingenieuze methodes onderzocht, waarmee deze elites zich met succes wisten te handhaven: als erfelijke monarchen, revolutionaire leiders, intellectuele genieën of ethisch correcte censoren. Is het normaal dat een beperkt aantal mensen macht, geld en privileges najaagt en er alles voor doet om die te behouden? De kernvraag is: waarom geloofden de gewone burgers hen? En waarom verspeelden we na elke geslaagde opstand telkens weer onze kansen? Omdat er geen Herren en Untermenschen bestaan moeten we onze verontwaardiging en onmacht (‘de crisis, het systeem, de financiële markten, de media!’) omzetten in een realistische zoektocht naar een authentieke radicale democratie, waarin de bevolking echt de macht uitoefent. Dit boek is, met de woorden van de filosoof Slavoj Zižek, een pleidooi voor ‘een christendom zonder god en een communisme zonder leiders’.