Ontplooiing door communicatie : Geschiedenis van het onderwijs aan doven en slechthorenden in Nederland - Rietveld-Van Wingerden, Marjoke, 1950-; Tijsseling, Corrie, 1966- (Antwerpen : Garant, 2010)
Een kind dat doof ter wereld komt of in de eerste levensjaren doof wordt, ontwikkelt uit zichzelf geen spraak. Daarom werden deze kinderen vóór 1950 doofstom genoemd. Dat betekende niet dat zij niet leerden spreken. Hun onderwijs was lange tijd gekenmerkt door de spreekmethode, die bestond in een lang en moeizaam proces van oefenen voor de spiegel en het leren uitspreken van de afzonderlijke klanken. De laatste vijftig jaar is er echter een toenemende aandacht voor de gebarentaal, zelfs in die mate dat alle Nederlandse dovenscholen die inmiddels gebruiken. Die evolutie ging gepaard met een groeiend zelfbewustzijn van doven. Zij gingen de dovencultuur centraal stellen met eigen gewoonten en ook een eigen taal, de gebarentaal.