Onze laatste missionarissen? Vlaanderen zond zijn zonen en dochters uit. Brazilië, Congo, Mongolië, Filipijnen, Algerije e.a. - Van Remoortere, Julien, 1930-2018 (Leuven Van Halewyck, 2010)
Ik moest daar niets speciaals doen, ik moest daar alleen maar zijn. Als verbindingsteken tussen de armen - katholiek of niet-katholiek, dat maakte helemaal niets uit. Raf Maenhout, Congo en Haïti Ik heb ook uit zin voor avontuur beslist om naar Latijns-Amerika te gaan. Ik ging op zoek naar het onbekende. (...) Laten we iets doen, al is het een dwaasheid. Want het is beter een dwaasheid te begaan dan niets te doen. Roger Ponseele, El Salvador... Wat bezielt deze vrouwen en mannen? Wat is de bron van hun toewijding? Waar schuilt de kracht achter hun authenticiteit? Negentien Vlaamse missionarissen en missiezusters vertellen hoe en waarom ze een belangrijk deel van hun leven hebben doorgebracht in de verste uithoeken van vreemde continenten: van Congo tot El Salvador, van Brazilië tot Mongolië. Ze prijken niet in encyclopedieën en verschijnen zelden op tv. Ze leven in een versmachtende hitte en in een verpletterende kou. Ze verhuizen soms tientallen keren, van dorp naar dorp, van continent naar continent. Dit boek leest als een wereldreis, met verhalen over vroeger, toen de zendelingen nog in de rij stonden om zo vlug mogelijk naar de missie te vertrekken. Maar ook met verhalen verhalen van vandaag: nog altijd reizen er vrouwen en mannen af naar een of ander ver land om daar een leven lang te werken aan 'vrede en rechtvaardigheid', samen met de mensen van daar, meestal de armsten aan de zelfkant van de samenleving.
Keywords: 266.2*4 -- De missionaris; 266.2*87 -- Memoires van missionarissen