Sublieme Mimesis: Kunst en politiek tussen nabootsing en gebeurtenis: Lacoue-Labarthe, Heidegger, Lyotard - Van Peperstraten, Frans (Budel Damon, 2005)
Zou de politiek kunnen profiteren van een hechtere band met de kunst? Of leidt dit alleen maar tot een esthetische vormgeving van een veronderstelde collectieve identiteit? Tegen deze achtergrond moeten de uitgangspunten van de kunst zelf kritisch worden doorgelicht. Nu heeft de kunstfilosofie in de laatste decennia vanuit twee concepten belangrijke vernieuwingen ondergaan, namelijk vanuit de mimesis en vanuit het sublieme. De Franse filosoof Philippe Lacoue-Labarthe (1940) heeft het begrip mimesis weten te bevrijden van zijn klassieke betekenis van nabootsing, terwijl de postmoderne filosoof Jean-François Lyotard het oude idee van het sublieme van zijn verhevenheid heeft ontdaan. Dan treden drie dingen naar voren: 1. De twee concepten, die in hun klassieke betekenis nog aan elkaar tegengesteld waren, komen dicht bij elkaar te liggen. 2. In hun nieuwe betekenis zijn zowel de mimesis als het sublieme strijdig met een nationalistische politiek. 3. Het denken van Heidegger over kunst en politiek is op allerlei ? positieve en negatieve ? manieren in deze problematiek verwikkeld. Dit boek biedt een grondige én heldere bespreking van de grondslagen van de kunst, geplaatst tegen een politieke achtergrond.'In de filosofie van de kunst hebben de begrippen "mimesis" en "het sublieme" een eerbiedwaardige herkomst: het eerste staat sinds Plato en Aristoteles voor kunst die de werkelijkheid nabootst, of uitbeeldt, terwijl het tweede sinds Longinus staat voor datgene wat de lezer of toeschouwer in vervoering brengt. In de postmoderne cultuurfilosofie zijn beide begrippen opnieuw doordacht, respectievelijk door Lacoue-Labarthe en Lyotard. Frans van Peperstraten, filosoof aan de Universiteit van Tilburg, laat zien hoe zij dat doen en brengt hun beider werk in verband met het late werk van Heidegger.'